Strona główna
Artykuły
Biuletyn "Głoście Ewangelię"
Dom Formacji Misyjnej
Historia
Informacja
Kronika misyjna
Misjonarze diecezjalni
Misjonarze zakonni i świeccy
Misjonarze męczennicy
Księża tarnowscy na Wschodzie
Animacja i formacja misyjna
Szpital w Bagandou
Kleryckie Ognisko Misyjne
Kolędnicy misyjni
Wspomnienie o ks. Janie Czubie
Ofiarność i pomoc dla misji
Mungo Maboko

Ks. Ryszard Zieliński

Ks. Ryszard Zieliński pracuje w Peru, w diecezji Hancavelica, siódmy rok. Zaczął już piąty rok proboszczowania w całej prowincji Churcampa, gdzie duszpasterzuje w trzech parafiach, które opisywał w poprzednim liście. W niniejszym liście powraca do nich, koncentrując swoją uwagę na parafiach Churcampa i Paucarbamba.

Churcampa, 1 stycznia 1999 r.

DRODZY UCZESTNICY MISJI W CHURCAMPA !

W opisywanej przeze mnie strefie dominuje protestantyzm a materializm, przestępczość, pozostałości terroryzmu, analfabetyzm i skrajna nędza to powszechne zjawiska.
Wystarczy wspiąć się na pobliski, malowniczy szczyt góry Torongana (4000 m. n.p.m.), aby przekonać się, że parafia Churcampa jest prawdziwie półwyspem rzeki Mantaro. Na przyozdobionej szatą polnych i dzikich kwiatów Toronganie można podziwiać nie tylko resztki twierdzy obronnej z czasów Inków czy też wijącą się po zboczach ścieżkę Inków (z Limy do Cusco) lecz również kontemplować znaczną część panoramy opisywanej parafii, od jej najwyższych pasm (4500 m. n.p.m.) aż do zabawnych kolorowych ziemnych górek okolic Mayocc przy rzece Mantaro, przypominających swym urokiem kopuły cerkwi Kościoła prawosławnego. Zapomnijmy na chwilę o złożach srebra, ołowiu i cynku, jakie strzeże w swoim wnętrzu Torongana, aby przyglądnąć się z bliska wierze mieszkańców wiosek widzianych przed chwilą z daleka: Do parafii Churcampa przynależy około 45 anexo czyli wiosek albo filii. Tylko dwie mają kościoły, pozostałe są bez nich, w jeszcze innych uległy dewastacji, są i takie, które restaurują swe domy modlitwy. Pozostałe anexo nie zostały odwiedzone w przeciągu ostatnich 4 lat i przypuszcza się, że nie mają świątyń. Parafia Churcampa wyróżnia się od pozostałych względnie wyższym poziomem kulturalnym i większą pobożnością. Stara, wybudowana z kamienia plebania w Churcampa została dostosowana do godziwych warunków życia i pracy.

Po przeciwnej stronie "drogi górnej" niż Anco, w kierunku powracającej już ku dżungli rzeki Mantaro, znajdują się porozrzucane po okolicznych wzgórzach i nieckach osady parafii Paucarbamba. Ziemia i klimat sprzyjają uprawie ziemniaka mineralnego i kukurydzy. W porze deszczowej (grudzień - kwiecień), tutejsze pola uprawne chwalą się jedne przed drugimi najbardziej wymarzonymi i niezliczonymi odcieniami zieleni. Nade wszystko urzekają swym zapachem i wysokością (do 50m) eukaliptusy doliny Chinchihuasi, które spotyka się również w całej opisywanej strefie. Słyszy się, że w skałach najwyższych gór, maja swoje gniazda kondory i alarkony.

Do parafii Paucarbamba przynależy około 55 anexo. Obecność ludzi powiązanych z terroryzmem, przestępczością i przemytem narkotyków oraz duża odległość do wielu wiosek, opóźniła realizację wizyt duszpasterskich w tamtejszych wspólnotach. Tu również sytuacja podobna do tej z terenu parafii Paucarbamba. Tylko w samej Paucarbamba jest nowy kościół, w dwóch wioskach jest restaurowany, w pozostałych uległ całkowitemu zniszczeniu, albo go w ogóle nie ma.

Jeżeli do powyższych informacji dodamy, ze stan szkół, urzędów, wiosek, szpitali, czy domów mieszkalnych przedstawia się analogicznie lub gorzej do stanu świątyń, możemy sobie łatwo wyobrazić sytuację socjalną tutejszej ludności. Po 500 latach ewangelizacji, 200 latach niepodległości Peru, biorąc pod uwagę inne okoliczności (geograficzne, społeczne, kulturalne, polityczne i religijne), jest nad czym się zastanowić, aby pomóc odnaleźć tutejszemu człowiekowi jego prawdziwa godność i wartość w tej wulkanicznej rzeczywistości.

ks. Ryszard Zieliński
Peru
Głoście Ewangelię 2(1999), s. 30-31.